Η κάρτα
Έπαινος στον 8ο διαγωνισμό διηγήματος του bonsaistories.gr
Όπως όλα όσα γράφω σε αυτά τα άρθρα, πρόκειται για υποκειμενική οπτική, χωρίς ιδιαίτερη σειρά προτεραιότητας, και… δεν είναι και ευαγγέλιο.
Πλησίαζε έξι. Σε λίγη ώρα θα έπρεπε να φύγει. Η κίνηση στον κεντρικό δρόμο δεν έλεγε να σταματήσει. Αν και μέσα από τον περίφρακτο χώρο,
Το διήγημα δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο Λογοτεχνικό Ημερολόγιο 2021 από τις εκδόσεις Κέφαλος.
Δεύτερη θέση στην κατηγορία “διήγημα” του ετήσιου διαγωνισμού “tellurstory 2020”.
Αν κάποιος παρατηρούσε το πορτρέτο του αείμνηστου επιχειρηματία Πέτρου Αργυράκου θα διέκρινε μια έκφραση αποδοκιμασίας. Όσοι τον ήξεραν θα έλεγαν ότι αυτό ήταν το ύφος που τον χαρακτήριζε και ότι σε καμία περίπτωση δε σχετιζόταν
Αν είχε μείνει μια παρηγοριά στην κυρία Στεφανία, ήταν εκείνο το γιασεμί. Ριζωμένο στη διπλανή αυλή, την καλημέριζε κάθε πρωί με τη μοσχοβολιά του. Το μόνο που είχε μείνει ίδιο στη γειτονιά.
Νικητήριο έργο στην κατηγορία “διήγημα” του εποχικού διαγωνισμού των Tellurstory.
Πλησίασε στα κάγκελα του μπαλκονιού. Έριξε μια ματιά στο βαθύ μπλε του ουρανού, που ήταν ακόμα μακριά. Τα σύννεφα θα αργούσαν να φύγουν, να το φέρουν και εδώ.
Τι μέρα ήταν; Άπλωσε το χέρι έξω από την κουβέρτα και ψαχούλεψε πάνω στο κομοδίνο. Ακούστηκαν διάφοροι ήχοι. Μάλλον ήταν διαφημίσεις που μόλις είχαν τελειώσει και τώρα άκουγε κάτι γνώριμες συγχορδίες.