Δυο τσιγάρα δρόμος
Τα μάτια μου πονούσαν απ’ την αντηλιά. Ακούμπησα κάτω το σάκο που λεπτό το λεπτό γινόταν βαρύτερος και περίμενα κάποιο αυτοκίνητο να φιλοτιμηθεί να με πάρει μαζί του. Σκούπιζα τον ιδρώτα στο μέτωπό μου με την ανάποδη της παλάμης.
Τα μάτια μου πονούσαν απ’ την αντηλιά. Ακούμπησα κάτω το σάκο που λεπτό το λεπτό γινόταν βαρύτερος και περίμενα κάποιο αυτοκίνητο να φιλοτιμηθεί να με πάρει μαζί του. Σκούπιζα τον ιδρώτα στο μέτωπό μου με την ανάποδη της παλάμης.
Αφού το έψαξα πολύ, βρήκα κάποιες χρήσιμες συμβουλές, τις οποίες παραθέτω παρακάτω, με τη μορφή παραδειγμάτων!
Τα κίνητρα ενός χαρακτήρα είναι αυτά που οδηγούν την πλοκή. Οι χαρακτήρες, όπως και οι πραγματικοί άνθρωποι, έχουν επιθυμίες και ανάγκες.
O ήρωας της ιστορίας είναι η φωνή του συγγραφέα. Λίγο πολύ είναι ο τρόπος με τον οποίον ο αναγνώστης ρίχνει μια κλεφτή ματιά στο μυαλό του συγγραφέα.
Περίμενε κάποια ώρα, μέχρι να σκοτεινιάσει τελείως. Πλησίασε προσεκτικά. Δεν ήθελε να τον δει κανένας εκεί. Είχε σκύψει το κεφάλι του μέσα στο γιακά του παλτού του. Ευτυχώς η είσοδος του κτιρίου δεν βρισκόταν σε κεντρικό σημείο και δεν υπήρχαν περαστικοί.
«Άνθρωπος στη θάλασσα. Άνθρωπος στη θάλασσα.»
Ακούστηκε μια φωνή. Θα ‘τανε γύρω στις δέκα.
Τρεις καμαρότοι έφτασαν δίπλα στην πηγή της πληροφορίας.
Πλησίασε στα κάγκελα του μπαλκονιού. Έριξε μια ματιά στο βαθύ μπλε του ουρανού, που ήταν ακόμα μακριά. Τα σύννεφα θα αργούσαν να φύγουν, να το φέρουν και εδώ.
Η νότια πλευρά της μικρής επαρχιακής πόλης φωτιζόταν κάθε τόσο από τις αστραπές μιας -συνηθισμένης για την εποχή- μπόρας. Οι δρόμοι είχαν αδειάσει λίγο πριν τα μεσάνυχτα.
Η Στέλλα Τριάντη προσπαθούσε να οδηγήσει το κορμί της ελπίζοντας σε καταφύγιο. Οι τιράντες της μπλούζας της αγκομαχούσαν από την προσπάθεια να τη κρατούν στη θέση της,
Τι μέρα ήταν; Άπλωσε το χέρι έξω από την κουβέρτα και ψαχούλεψε πάνω στο κομοδίνο. Ακούστηκαν διάφοροι ήχοι. Μάλλον ήταν διαφημίσεις που μόλις είχαν τελειώσει και τώρα άκουγε κάτι γνώριμες συγχορδίες.